Van Deinze naar Santiago

Deze morgen bleek Jean-François al naar de bakker te zijn geweest. Daarna stapte iedereen weer op eigen tempo verder. In Issoudun werd even naar het postkantoor gegeaan om alweer dood gewicht op te sturen. De gidsen van de GR zijn immers niet meer te gebruiken op deze weg. In de namiddag nog wat regendruppels gekregen maar het viel mee. We kwamen aan ons verblijf voor de avond toe op het ogenblik dat Paul een hinde aan het observeren was. Ons verblijf was een stacaravan die 9 jaar dienst deed als woning voor een landbouwersgezin terwijl hun eigen woning in verbouwing was. Het valt al bij al goed mee en er wordt weer tesamen gekookt. We hebben onedrtussen toch al 810 km afgelegd, 1/3 van de totale weg.

“Hoe is het daar in Frankrijk? We denken stillaan aan verhuizen. Als jullie doorstappen als de voorbije weken, kunnen jullie in augustus al komen bbq’en ”

“We hebben al 810 km in de benen en alles ok. Wel koud en ook veel regen. Als het verder zo goed blijft gaan, zijn we eind juli ter bestemming. Groetjes, Rita en Valentin. Hoe is het met de sponsoring en RK?”

“Jullie leggen, rekening houden met de rustdag in Reims en de verplichte rustdagen in Chalon-en-Champagne gemiddeld zo’n 28 km per dag af ! Veel bezoekers op de website, sponsoring 1875 euro. Matthias promoot vollop cursus helper en is op zoek naar sponsors. JRK begint voorbereiding kamp. In hulpdienst de gewone drukte.”

Deze morgen zeer vroeg wakker geworden door lawaai op de binnenplaats. De daklozen die hier overnachten roerden zich. Omstreeks 08:15 stonden we met z’n vieren al op straat voor het verderzetten van onze trektocht. Ieder stapte op zijn eigen tempo zodat we elkaar al vlug uit het oog verloren, maar de afspraak werd gemaakt voor de avond. Even voorbij St Ursin ontmoetten we elkaar weer. Nadat we de wapenfabriek van Luchair/GAT gepasseerd waren haalden we een Frans/Iers koppel in. Het middagmaal werd genomen op de picknickplaats van een lege camping op de oevers van de Cher. Paul had ondertussen wat last gekregen in de benen en besliste het wat trager aan te doen. Wij volgden de schelpen en deden zo een omweg die ons wat langer van de grote weg afhield, terwijl Jean-François de korte pijn genoeg vond. De laatste km voor Charost liepen we nog door het glooiende landschapp met de blauwe vlasbloemen. Tenslotte kwamen Paul en wijzelf iets later dan Jean-François aan maar we waren nog vroeg genoeg om de aanwezige vier bedden te kunnen aanslaan, het andere koppeltje dat aankomt moet zich tevreden stellen met hun matrasjes in de keuken. We kunnen enkele onze pasta koken met de hulp van de buur want de ons ter beschikking gestelde pan is te krom. Samen met een sausje van tonijn en bolognaise saus hebben we toch een deftig avondmaal.

Deze morgen weer een copieus ontbijt en we verlaten Therese en Gustave. Iets later dan gewoonlijk, maar het blijft toch regenen. We beslisten niet de bossen en velden te nemen maar stappen via de D12 en N151. Het verkeer viel mee. Ondanks de regen schoten we zeer goed op en op de middag passeerden we al Ste Solange. Kort na de middag zagen we de kathedraal van Bourges opduiken maar we moesten nog de gehele KMO-zone door vooraleer het centrum van de stad te bereiken. We vonden geen ander logies dan in de Foyer de St Antoine en de prijs was hoog voor hetgeen geboden werd, maar we moesten toch ergens slapen. Iets later verscheen een andere Belg, Paul, op het appel en ook Jean-François kwam nog toe op het ogenblik dat we aan het avondmaal zaten. Later die avond praatten we nog even bij en gingen vroeg slapen.

Deze morgen vertrokken na het ontbijt uit La Chârité sur Loire.  De weg gaat over twee bruggen over de Loire en daarmee stappen we meteen ook het departement van de Nièvre uit en dat van de Cher in.  Na 2,5 km konden we de gevaarlijke N151 verlaten en gingen richting Thureaux.  We haalden, alweer, onze kamergenoten van de vorige nacht in, namen een foto van elkaar en onze wegen splitsten want zij stopten vandaag (voor sommigen bestaat er nog het werk).  Wij stapten de gehele dag door het glooiende landschap van de Berry maar het bleef nevelig.  We zagen wel nog een reebok ons pad oversteken.  In Saint Martin des champs herkenden we nog een typische geur, varkens.  Het is dan ook de oorsprongplaats van de varkensproducten van Petit-Brioux.  We kregen na het middagmaal nog een fikse regenbui maar konden toch in T-shirt Baugy binnenstappen.  Geen tijd voor het vinden van de contactpersoon voor de gîte want we werden van straat gepikt door de dame die ons ging herbergen.  We konden niet geloven dat ze zeventig was, maar het bleek toch waar.  Het avondmaal is typisch Frans: pastis, pasta met tomaat, everzwijn met salade, kaas, brood en dat alles overgoten met een rode Sancerres.  Het koppel doet dit gratis en vraagt enkel om wat kleingeld achter te laten voor de uitrusting van een gîte in het dorp.